 |
BİR BAŞINA
Güneşin doğuşunu seyrettim bir başıma,
Yine hüzün dolu yine yalnız.
Oysa hayallerim vardı yaşayamadığım?
Yalnızlığım da boy verir sevgi filizlerim.
Yüreğimde büyütürüm sevgi sarmaşıklarımı,
Büyütürüm büyütürüm.
Korkmasaydık sevgi sözcüklerini söylemekten,
Seni seviyorum diyebilseydik yürekten,
Yalnızlığımızda aramazdık mutluluğu.
Güneş daha parlak doğardı o zaman.
Beceremedik gönlümüzü dilimizi dökmeyi.
Bilemedik insanca yaşayıp mutlu olmayı özgürce,
Hep yalnızlığımızda aradık, gerçeğimizi,
Yine bir başıma seyrettim, güneşin doğuşunu.
Yine yalnızdım yalnızlığımı yaşadım günbatımında. |
| |
BÜYÜME ÇOCUK
Sen hiç büyüme çocuk!
Yaşam denilen şeyle hiç tanışma sakın!
Sen hep temiz kal özgür,
Oyuncakların bebeklerin olsun yada arabalar.
Oyunların saklambaçlar körebeler.
Tabancalar tüfekler eline alma sakın.
Bırak çocukluğun hep sende kalsın.
Hiç büyüme sen büyüme çocuk,
Özlem duyma bizlere,
İnsanca yaşamanın kavgasını veren büyüklere.
Zordur küçüğüm biz olmak.
Yitirilmiş çocuğu geçmişte aramak.
Zordur küçüğüm özgür olmadan mutlu olmak.
Sen büyüme çocuk.
Aklar düşmesin sarı saçlarına,
Hep gülsün gözlerin,
Uçurtmalar uçursun minik ellerin,
Büyümesin hep çocuk kalsın yüreğin. |
|
| |
İSTANBUL
Taşı toprağı altın denmişya İstanbul'un,
Yok oğul gördüğün gibi değil.
Taşta toprakta altın yok çalışmadan.
Açlık var sefalet var,
İnsanca yaşamaksa yok bu şehirde.
Zengini zengin oğul sözüm yok onlara,
Sözüm yokluğa benim.
Gider gelir insanlar, bir oradan bir buraya.
Şehrin gürültüsü para sıkıntısı,
İnsanca yaşamayı unutturmuş, yaşam kavgası.
Şöyle baktım da yanı başıma;
Küçük bir kız duruverdi karşımda,
Elinde birkaç mendil sabahın alacakaranlığında,
Hepten şaştım bu duruma,
Ayakları çıplak üstü başı yırtık,
Birde üşümüş ki burnu kızarık,
Dedim oğul buncacık çocuklara hepten yazık.
Bu memleketin hırsızı var ayyaşı var,
Anlamadan cebinden paranı alırlar,
Açmazsan gözünü bu şehirde,
Gözünün yaşına bakmaz, ananı ağlatırlar.
Yok oğul bize göre değil buraları!
Şimdiden özledim doğduğum toprakları.
İstanbul'un zengin ağaları,
Düşünür mü sokaktaki garibanı?
Şaşkın şaşkın seyrederken sağımı solumu,
Bir garip oğul İstanbul'un insanları.
|
|
|
|
ANASAYFA